Indiako haurrek bizitza pobrea dute zoritzarrez. Ez dituzte guk ditugun eskubideak. Ez dute elikagai asko, ez dituzte ikasketak eta ez dituzte haiek euki ditzateken gaixotasunak sendatzeko behar dituzten sendagileak. Eta noski, ez dute gauza hauek guztiak ordaintzeko dirurik. Ikasi beharrean lan oso gogorrak egiten dituzte askotan.

       Ume hauek apadrinatuz eta dirua bidaliz, elikagai justuak dituzte eta eskolara joan daitezke. Indiara joaten diren bolondresak pertsona oso onak dira. Pertsona hauei esker, irakurtzen ikasten dute, pixkat gehiago jaten dute, eta hara joaten diren medikuek gaixotasun bat edo beste sendatzen dute.

       Gu denon laguntza behar dute eta agian horrela, egoera hori askoz hobeagoa izango litzakete. Eta Indiako umeei esaten diet pazientzia edukitzeko, egoera hori aldatuko dela noizbait.

 

 

Aitor Amatriain (DBH 1)

2003